blogger

மகனே! ஏன் மறந்தாயோ உன் தாய் மறந்தாயோ உன் உயிர் மறந்தாயோ ... கருவிலே உனை சுமந்திட்ட போது நான் சுமை மறந்தேன் .மண்ணிலே நீயும் பிறந்திட்ட பிறகு கண் தூக்கம் மறந்தேன் . மடியிலே நீயும் தவழ்ந்திட்ட நேரம் நான் உண்ண மறந்தேன். என் கனவை மறந்தேன் தொலைவை மறந்தே உறவை தொலைத்தேன். உனக்காக தானே நான் எல்லாம் மறந்தேன். நீ என்னை ஏன் மறந்தாயோ .. தள்ளாடும் வயதிலே தடுமாறும் உன் தாய் மறந்தாயோ... அல்லாடும் நேரம் சிறு துணையாக வருவாயா?தடுக்கி நான் விழுந்தால் தூக்கி நீ எடுப்பாயா  இல்லை இனி மறந்தே தான் போவாயா.. பகலெல்லாம் காத்திருந்தேன் கண்ணே ஓர் கதை பேச இரவெல்லாம் விழித்திருந்தேன் மகனே உன் முகம் காண எனை மறந்து போனாயோ இல்லை மறைந்து நின்றாயோ நீ கலங்கி தவித்தாயோ. தாரம் கண்டு தயங்கி நின்றாயோ  தாமதமாய் வீடு வந்தாயோ ... தாயிடம் பேசிட நீ  யாரிடம் அனுமதி கேட்கின்றாய் என் உயிரே கலங்காதே  தாயிடம் பேசிட நீ தயங்காதே  தாயின்றி இங்கெவனும் தானாகப் பிறக்கவில்லை. தாரமென கொள்ளவில்லை. எனக்கெனவே நானிருந்த என் மகனை உனக்கெனவே துணையாக நான் தந்து தனியாக நிற்கின்றேன். உயிரென நான் நினைத்திருந்த. என் மகனை பிரிந்...